Er was eens een kleine baby, die al snel groeide en groeide, het werd een peuter,
baisschoolkind, en puber zonder dat zijn moeder daar erg in had.Die
laatsgenoemde fase merkte ze trouwens wel... zomaar van de een op de andere dag, zonder aankondiging, zonder dat er een brief van de gemeente op de mat viel( en je krijgt overal brieven of bulletins over en voor , ik zou ervoor pleiten hoor dat je er eerst een briefje over krijgt, dat kun je die eerst een half jaartje wegleggen, zo van daar doen we niet aan en dan krijg je een herrinnering...)...gewoon zeg maar uit het niets... was daar de puber, het begon met struikelen en alles uit
zn handen laten vallen,hij moest opnieuw leren lopen met
zn steeds grotergroeiende lijf en vooral
mega voeten, wat wel handig is, die grote voeten, dan sta je lekker stevig in deze wereld zou je zeggen.Zijn moeder moest soms ook wel eventjes wennen aan het feit dat haar kleine baby zo gek groot was.En ook aan dat gekke
puberachtige.Regelmatig valt zij van de ene verbazing in de andere, angstig vreest zij dat van alle opvoeding en levenslessen niks maar dan ook niks is blijven hangen.Zijn soms gekke gedrag en uitlatingen doen haar ooit zo mooie blonde haren vergrijzen.
Gelukkig leest zij (
oa) de Margriet en bedenkt dat dit dus maar een fase in het leven is.En dat het ooit allemaal weer goed zal komen.En soms leest zij nog vervelender dingen en dan haalt ze eerst opgelucht adem , dat is hier niet aan de hand, opgelucht maar ook een beetje angstig, want stel dat puber ook de Margriet leest en zo ook
ideeën opdoet?
En doet zij wat zij moet doen, zij verstopt de Margriet en zegt snel haar
abonement op.
Er loopt een klein eng mannetje in mijn huis, ik ken hem niet, hij dook zomaar op in de keuken.Waar ik ook ga of sta, hij achtervolgt mij steeds.Engggggggggg
